Tetikleyici bir deneyim oldu malesef.1000Kitap
Babaya Mektup bir kitaptan çok, Kafka’nın babasıyla asla kuramadığı ilişkinin açık bir itirafı gibi. Okurken bir olay anlatımı değil, bastırılmış bir korkunun ve yıllarca taşınmış suçluluğun iç dökümünü görüyorsun.
Kafka, babasını sert, ezici ve her şeyi belirleyen bir figür olarak anlatıyor. Ama kitap sadece babayı suçlamıyor; Kafka kendini de zayıf, yetersiz ve baş edemeyen biri olarak görüyor. Asıl sarsıcı olan da bu. Baba figürü onun için dışarıda kalmıyor, içine yerleşmiş bir otoriteye dönüşüyor.
Bu kitap bana, çocukken susturulan birinin yetişkinliğinde hâlâ kendini savunmaya çalışmasını hissettirdi. En çarpıcı tarafıysa, bu mektubun babaya hiç ulaşmamış olması. Yani yüzleşme var ama çözülme yok. Baya tetikleyici ve üzücü malesef.
·
143 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.