ikinci kez okuyup yeniden aynı yerden yaralanabildiğim kitaplardan biri.
Seyrek Yağmur, hacim olarak oldukça kısa olmasına rağmen, okurda bıraktığı etki bakımından hiç de “hafif” bir metin değil. Aksine, zaman zaman ağır sayılabilecek cümlelerle, insanın içini sessizce yoklayan bir anlatıya sahip. Barış Bıçakçı’nın kalemine alışık değilseniz, ilk sayfalarda metin size tuhaf hatta anlamsız bile gelebilir. Ancak sabırla okudukça, bu dağınık gibi görünen anlatının aslında bilinçli bir iç dökümü olduğunu fark ediyorsunuz.
Başkahramanımız Rıfat, yalnızca bir karakter değil; var olma gayesiyle, hayata bakışıyla, takıntılarıyla, tuhaflıklarıyla ve suskunluklarıyla bir “ruh hâli” gibi sunuluyor. Düş ile gerçek arasındaki sınırlar özellikle belirsiz bırakılmış; çünkü Rıfat’ın dünyasında bu iki alan zaten iç içe geçmiş durumda. Okur olarak biz de onun zihninde dolaşıyor, düşüncelerine istemeden ortak oluyoruz.
Kitap boyunca Barış Bıçakçı’nın edebiyata, müziğe ve sinemaya yaptığı göndermeler metni daha da katmanlı hâle getiriyor. Bu atıflar, yalnızca bir süs değil; aksine, okura yeni yazarlar, yeni filmler ve yeni şarkılar keşfetme alanı açıyor. Bu yönüyle Seyrek Yağmur, tek başına bir hikâye olmaktan çıkıp bir kültürel yolculuğa dönüşüyor.
Belki de kitabın en dokunaklı yanı, Rıfat’ın içindeki çocuğu tamamen kaybetmeden büyümeye çalışması. Bu, ne romantize edilen bir masumiyet ne de bir kaçış hâli; daha çok, dünyaya karşı incelmiş bir direniş gibi. Barış Bıçakçı, Rıfat’ın hikâyesini anlatırken aslında bize çok daha fazlasını sunuyor: Yavaşlamayı, düşünmeyi, hatırlamayı ve iç sesimizi dinlemeyi.
Seyrek Yağmur, içindeki çocukla büyüyebilenlerin, büyürken eksilen ama yine de vazgeçmeyenlerin hikâyesi. Kısa ama etkisi uzun süren kitaplardan.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.