Bu kitap bana hayatın ne kadar acımasız olabileceğini ama insanın buna rağmen nasıl ayakta kalabildiğini hissettirdi. Fugui’nin yaşadıkları okurken insanın içini acıtıyor; fakat onun sessizce hayata tutunuşu daha da derinden etkiliyor. Büyük sözler yok, gösteriş yok… Sadece yaşamak var. Bitirdiğimde uzun süre sustum ve şunu düşündüm: İnsan bazen her şeyini kaybeder ama yine de yaşamaya devam eder.