Ah, keşke!
“Kurtuluş Savaşı’ndan sonra asıl mücadele cehaletle olacak.”
Sema Soykan’ı tanıma kitabım oldu Keşke. İyi ki de oldu muazzam bir kalemi var çünkü.
Kitap 1940-1980 dönemlerini, Köy Enstitülerinin kuruluşunu ve ülkemiz için ne kadar zaruri olduğunu, savaştan çıkan Cumhuriyet’i kuran bir toplumun ayağa kalkabilmesi için verilen mücadeleyi, bu mücadeleyi destekleyenlerin yanında kendi siyasi emelleri, çıkarları için engel olanları kanıtlarla isim isim anlatıyor.
•Tek partili dönemden çok partili döneme geçişi
•1960 ve 1980 darbelerini
•Sağ sol İslamcı komünist diye ayrıştırıla ayrıştırıla hayatları ellerinden alınan gençlerimizi
•Aldıkları kararlarla, kapattıkları onlarca faydalı kurumla öğretmenin, öğrencinin, köylünün, işcinin koca bir toplumun geleceğiyle nasıl oynandığını, geleceklerinin nasıl karartıldığını tarihte yaşanan olaylar neticesinde çok anlaşılır bir şekilde dile getiriyor.
Kitap, enstitülerde okuyan Fikret Sağlam ve onun aşık olduğu, ömrünü adadığı Nedret Öğretmen ile bu mücaledeci insanların çocukları olan Sabia ve Tarık’ın ağzından anlatılıyor. Ayrıca Sahaf Mehmet Doğan ve Fatma karakterleri de muazzam bir güzellik katmışlar kitaba.
Kitap çok akıcı, okunması, araştırılması, üzerinde çokça da düşünülmesi gereken bir yapıt bence. Tarihsel olaylar kurguyla çok güzel bir uyum içinde işlenmiş. Hüzünlerle iç içe geçmiş bir anlatı.
İsmail Hakkı Tonguç, Hasan Ali Yücel, Saffet Arıkan, Mustafa Necati gibi kendisini eğitime ve ülkenin gelişmesine adamış birçok aydınımızın yaptıklarına ve mücadelelerine şahit olmak ve onları anmak mutluluk verici. Okumanızı mutlaka tavsiye ederim.
Keşke, özlem ya da pişmanlık ifadesidir, acı çekenlerin, hatalarını görenlerin ortak kelimesidir.
Keşke, yanlış kararlarımızın çektirdiği sancıdır, kalbi kanatan isyandır.
Keşke, elden gidenlere, yitirdiklerinize yaktığınız ağıttır. Dizlerinizi dövdüğünüzde geride kalan acıdır.
·
167 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.