Spoiler İçerir!
Zülfü Livaneli’nin kurguları, her zamanki gibi, insanüstü bir varlık tarafından inşa edilmiş gibiydi. Kardeşimin Hikâyesi de bu hissi baştan sona taşıyan bir roman. Kitap, yüzeyde bir cinayet anlatısı gibi görünse de asıl gücünü insanın kendisiyle kurduğu karanlık ve kırılgan ilişkiden alıyor.
Romanın başında kasabada işlenen bir cinayet öne çıkarılıyor. Okur, doğal olarak bu olaya odaklanıyor; ipuçlarını, tanıkları ve çözümü bekliyor. Ancak Livaneli, bu beklentiyi bilinçli bir şekilde kullanarak okuyucuyu bambaşka bir hikâyenin içine çekiyor. Asıl çekici olan, Ahmet Arslan’ın “kardeşine” ait olduğunu söylediği hikâye. Kitabın sonunda savcılığa verilen iddianameyle (ki bu iddianame romanın kendisi oluyor.) anlatılan hikâyenin baştan sona kardeşinin değil, bizzat kendi hikâyesi olduğu ortaya çıkıyor. İşte tam da bu noktada adeta tokat yemişe dönüyorsunuz.
Hikâyedeki karakter, kendini kardeşinin yerine koymak istiyor. Çünkü kardeşi ölmüştür ve onunla birlikte acılarının da öldüğüne inanmak ister. Kendi kimliğini, kendi geçmişini, kardeşinin üzerine örterek hayata tutunmaya çalışmaktadır. Bu yönüyle roman, sadece bir cinayet ya da psikolojik gerilim değil; kimlik, suçluluk ve kaçış üzerine kurulmuş derin bir anlatıdır.
Karakterin uzun yıllar boyunca sevdiğinden ayrı ve uzakta yaşaması, geçmişte ailesini kaybetmesi ve bu kayıpların yarattığı yoğun psikolojik baskı, onda duygusal bir körlüğe yol açar. Hayata karşı hissizleşir. Kasabada işlenen cinayet, bu donukluğun içine düşen bir çatlak gibidir. Olayı haber yapmak isteyen genç kız, cinayeti Ahmet Arslan’dan dinledikçe aslında onun hayatına, hatta zihninin karanlık kıvrımlarına doğru ilerler. Cinayet anlatısı, karakterin kendi hikâyesini itiraf ettiği bir sürece dönüşür.
Romanın sonunda, karakterin “kardeşimin hikâyesi” diyerek anlattığı şeyin kendi hayatı olduğu kesinleşir. Cinayet çözülür, düğüm açılır; fakat okur için asıl sarsıcı olan çözümden çok bu yüzleşmedir. Hikâyenin intiharla bitmesi beni üzdü. Açıkçası mutlu bir sonla bitmesini isterdim; fakat hangi hikâye gerçekten mutlu bir sonla biter ki? Livaneli, burada okuru rahatlatmayı değil, onu gerçekle baş başa bırakmayı seçiyor.
Kardeşimin Hikâyesi, polisiye bir çerçeve içinde ilerlese de asıl olarak insan ruhunun karanlık tarafını anlatan, sade ama derin bir roman. Okuru kandırmadan, ama onu ustaca yönlendirerek şaşırtan bir metin. Kitap bittiğinde geriye, çözülen bir cinayetten çok, insanın kendine söylediği büyük bir yalan kalıyor.
·
237 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.