Bu kitap... Bu kitap var ya:
Orhan Pamuk'un "Bir modern destan." dediği kadar var.
️Öyle güzel bir hikaye, öyle gerçek ve öyle kusursuz yazılmış ki... Bir o kadar da acıklı.
Farklı bir tarz denemiş ve gerçekten yazımı çok zor olmalı.
️İstanbul'un ve baş karakterin çocukluğundan yaşlı denebilecek zamana kadar sürdürdüğü hayatın değişimini ustalıkla ele almış.
Bu kadar etkileneceğimi tahmin bile etmezdim ama yazarın her kesimin ağzından kurduğu cümleleri, sanki karşımızda gerçekten o insan türü varmış gibi bir etki yaratıyor. Asla kendi rengini anlamıyorsun. O kadar dışında kalmış ki siyasi görüşlerin bu hoşuna gidiyor insanın. Tarafsız izliyorsun İstanbul'dan insan manzaralarını, İstanbul'un tüm renklerini.
️Bir yer hariç...O da önyargılarımda ne kadar haklı olduğumu bana hatırlatıyor.
Gerçekliği mümkün olmayan bazı cümleleri "kimse bilmez, meyhanelerde insanlar fısıltı ile anlatırdı." gibi cümlelerle servis ediyordu. Çünkü ispatlanamaz.
Korkunç. Konuşmayacağım .
️Bir de annesi ve kız kardeşlerini bu kadar hikaye dışında bırakması olmamış. I ıh...
️Her şey bir yana belgesel tadında bu kitapta hiç bir karakterin hakkı yenmemiş. Hepsinin duyguları düşünceleri kendi ağızlarından açıkça dile getirilmiş. Soluksuz okunuyor.
️Kitapta, Orhan Pamuk'un görücü usulü evliliğe olan inancını, nasip olanın bazen niyet ettiğimizden daha iyi olabileceğini, her şey sandığımız şeyin bazen hiç bir şeyimiz olamayacağını çok net görüyorsun.
Bu da yazara farklı bakış açıları ile bakmanı sağlıyor.
️İstanbul'u ve orada bir ömür süren yaşam mücadelelerinin örneğini görmek isteyen herkes okumalı.
Çok güzel.
️️️️️
Ha bu arada :
"Ben bu hayatta en çok Rayiha'yı sevdim."
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.