Modern edebiyatın bana göre okunması en zor olan metinlerinden biri Molloy. Zaten Beckett’i anlamak, anlamaya çalışmak bile başlı başına çözülmesi mümkün olmayan bir paradoks. Kendisi ile ilgili emin olduğum tek bir şey var. O da dil ile düşünce arasındaki o kopukluk.
Eser, Beckett’in üçlemesinin ilk kitabı. Molloy ise yaşlı, sakat ve evsiz bir adamı konu alıyor. Annesini arama çabası içerisinde. Ki bu konuda çoğu eleştirmen anne rahmine veya başlangıca ulaşma arzusunu simgelediğini belirtmiş. Ancak burada anlatıcımız güven vermez. Aksine annesinin nerede olduğu veya gerçekten var olup olmadığı bile bir muammadır. Bizi iç monologlara boğar, mantıksız ama mantıklı gibi gelen aşırı düşünme haline şahit oluruz.
Kitabın ikinci kısmında ise Moran ile tanışırız. Moran, Molloy’u aradığını belirten bir dedektiftir. Ancak iç monologlarında kayboldukça onun Molloy’a adım adım benzediğini gözlemleriz. Bu da akıllara ikisinin de aynı bilinci paylaştığı fikrini getirir.
Bu yıl okuduğum en rahatsız edici kurgulardan biri oldu Molloy. Devam kitaplarını okumakta bu yüzden tereddütlüyüm. Rahatlatmıyor, bir sonuç veya anlam vaadi sunmuyor. “Evet,” diyor, “sen modern insan; yaşıyorsun ama nedenini bilmiyorsun.”
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.