Silin aklımdan lütfen1000Kitap
Siddhartha öyle raf süsü, altı çizilip geçilen bir kitap değil; bildiğin hayatla tokalaşıp yumruk yediğin bir metin. Hesse burada aydınlanmayı kutsal bir zirve gibi pazarlamaz tam tersine, insanın defalarca dağılıp yine de yürümeye devam etmesi olarak anlatır. Siddhartha’nın derdi bilge olmak değil, kendine yalan söylememek.
Bu çocuk baştan beri sistemi sevmiyor. Din var, hoca var, Buddha var… eyvallah diyor ama taklit etmiyor. Çünkü Hesse çok net. Başkasının doğrusu, sana ancak dar gelir. Siddhartha’nın isyanı bağırıp çağıran bir isyan değil sessizce yolunu değiştirenlerin isyanı. “Siz devam edin, ben başka bir yerden yanacağım” diyor.
Dünyaya karıştığı bölüm tam bir çöküş gibi görünür ama aslında işin raconu burada. Para, haz, aşk… Hepsini tadıyor ve sonunda tadı kaçıyor. Çünkü Hesse’ye göre insan bir şeyi bilmek için önce onun midesini bulandıracak kadar içinde kalmalı. Uzaktan ahkâm kesmek bilgelik değil, konfor.
Irmak meselesi var ya, orası kitabın laf bitti
noktası. Siddhartha orada şunu fark ediyor. Hayat ileri geri gitmiyor, aynı anda her şey oluyor. Başlangıç dediğin sonun kılığı, son dediğin başlangıcın maskesi. Adam susmayı öğreniyor ve birden jeton düşüyor: Anlam, bağıranlarda değil dinleyebilenlerde.
Finalde Siddhartha bilge oluyor ama guru kesilmiyor. Çünkü Hesse’nin derdi vaaz vermek değil. Bu kitap sana yol tarif etmiyor, haritayı yakıyor. Bak diyor, kimse seni kurtarmayacak. Ya kendi yolunda kaybolursun ya da başkasının yolunda çürürsün.
Siddhartha’nın felsefesi süslü değil:
Hayat seni ezecek, sen de oradan anlayacaksın.
Ve mesele aydınlanmak değil kendinden kaçmamayı göze almak.
·
243 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.