Kitap bana hayatın ne kadar acımasız olabileceğini ama insanın buna rağmen nasıl ayakta kalabildiğini gösteren bir roman oldu. Yazar büyük cümleler kurmadan, bağırmadan; sade ama yürek burkan bir dille anlatıyor her şeyi. Okurken fark ediyorsunuz ki anlatılan sadece bir adamın hayatı değil, kaybetmeye rağmen sürdürülmeye çalışılan bir yaşamın kendisi.
Hayat boyunca insanın elinden her şey alınabiliyor: aile, umut, gelecek… Ama yaşam yine de devam ediyor. Bu devam edişte ne bir kahramanlık var ne de romantik bir direnç. Sadece nefes almak, sadece ayakta kalmak. Beni en çok etkileyen de bu oldu. Çünkü gerçek hayat da tam olarak böyle ilerliyor.
Yu Hua’nın dili çok yalın ama anlattıkları ağır.
“Ben olsaydım devam edebilir miydim?” sorusunu düşünmeden edemiyorsunuz. Yaşamak, insana mutlu olmayı değil, hayatta kalmayı anlatıyor. Ve bunu öyle dürüst yapıyor ki, okur olarak kaçacak bir yeriniz kalmıyor.
Bu kitap bana şunu düşündürdü: Yaşamak bazen umut etmek değil, vazgeçmemekmiş. Her şeye rağmen sabah uyanmak, yürümeye devam etmekmiş. Bitirdiğimde içimde büyük ve tuhaf bir güç hissettim. Çünkü bu hikâye, yaşamın kendisi kadar sert ve gerçek.
Sessiz, sarsıcı ve uzun süre akılda kalan bir roman.
Keyifli okumalar dilerim
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.