#kitapyorumu Altın Oğul
Bu kitap beni yerden yere vurdu arkadaşlar.
Darrow, Akademi’den başarıyla ayrılmasının ardından Mars Hanesi’nin en seçkin konumuna yükselir. Ancak bu onun için yeterli değildir. Amacına ulaşabilmek için daha fazlası olmak zorundadır. Darrow ait olmadığı Altınlar arasında hayatta kalabilmek için her zaman bir adım önde olmak zorundayken, karşısına çıkan tehlikeli güçleri alt edip nihai zaferine ulaşabilecek midir?
Normalde ikinci kitaplardan çok büyük sürprizler beklemem; çoğu zaman geçiş kitabı olurlar. Ancak Altın Oğul bu algıyı tamamen yıktı. Yazar, hikâyeye öyle yoğun ve etkili unsurlar yerleştirmiş ki, bir duyguyu daha sindiremeden bir diğeriyle yüz yüze geliyorsunuz.
Darrow, üzerine yüklenen misyonu kalbiyle mi yoksa aklıyla mı taşıması gerektiğini sorgularken ciddi bir karakter gelişimi gösteriyor. Bu yüzden iç monologlarını okurken tek bir an bile sıkılmadım.
Yan karakterler ise kötü veya iyi fark etmeksizin neredeyse Darrow kadar iyi: Victra, Sevro, Fitchner, Ragnar, Lorn…
Özellikle kitabın sonlarına doğru Victra ve Lorn’ un ayrı ayrı yaşadıkları bir sahne var ki, okurken gözyaşlarımı tutamadım. Oraları okurken yardım çığlıkları atacaktım cidden!! Kitap okurken kolay kolay ağlayan biri değilim ama bu seri gerçekten beni dağıtıyor.
Bu kitapta kimin ne zaman iyi, kimin ne zaman kötü olacağını kestirmek neredeyse imkânsız. Tüm hikâye boyunca sürekli bir ters köşe hissi var. Çünkü karşınızdakinin kuzu postuna bürünmüş bir kurt mu, yoksa kurt postu giymiş bir kuzu mu olduğunu anlayamıyorsunuz.
Eğer puan kırmam gerekseydi, tek eleştirim şu olurdu:
Paragraf başları oldukça az. Uzun paragraflar hâlinde okumak zaman zaman yorucu oldu.
Onun dışında, benim için mükemmele yakın bir kitaptı. İlk kitapta olması gerektiğini düşündüğüm sözlükçeyi de bu kitaba eklemişler.
Seriyi gönül rahatlığıyla şiddetle tavsiye ediyorum.
Addio…
·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.