Mutlu Prens incelememDuygu ve Düşünce
Kendinden başkasını görmemeleriyle mutluluk bulan insanların türlü türlü sonlarına dair parodiler anlatıyor Oscar Wilde, Mutlu Prens'te.
Kitap 5 kısa hikayeden oluşuyor. Ama bu hikayelerin kahramanları insan değil; bir heykel, bir havai fişek, bir dev, bir gül ve bir su sıçanı. Bu kör göze parmak bencillikleriyle dikkat çeken kahramanlar bazen pişmanlıkla bir uyanış yaşıyorlar, bazen kibirlerinin konforlu alanından dışarısını yok saymaya devam ediyorlar. Ama okuyucunun aldığı mesaj çok net: empati erdemdir; en çok da bencilleri kızdırır. Zaten kitabın son hikayesi, hikaye karakterinin "Ana fikri olan hikayeler anlatmak, son derece tehlikelidir" sözleri ve hikaye anlatıcısı olarak Oscar Wilde’ın sahneye çıkıp bunu açıkça onaylamasıyla bitiyor.
Bu hikayelerin bir de, masalsı bir dille yumuşatılmış, çok bağırmayan ama sert ve karanlık bir yönü de var: İyilik yücedir ama alkış almaz ve sahibini tüketir. Toplum bu tükenişe seyirci kalır ve onu zayıflık olarak görür. İyilik adeta bu dünyada yaşanamayacak bir idealdir. Sadece Tanrı değer verir kendinden verenlere. Bu sebeple, kibir dünyevi bir mutluluk sağlasa da, hikâyeler kitap boyunca ilahi mutluluğun erdemden geçtiğini fısıldar.
Oscar Wilde, daha genç yaşında yazdığı bu hikayelerinde, toplumun iki yüzlü ahlak anlayışına iğneleyici bir dille saldırırken, kendisinin de çok sonraları ahlaksızlıkla suçlanacağını, itibarının ve hayatının yok edileceğini sezmiş gibidir.
Her farklı yaştaki okurda farklı yankılar bulabilecek zamansız, keyifli ve sade bir derleme. İyi okumalar dilerim.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.