Pera Palas’ta, zamanında Atatürk’ün oturmuş olduğu salonda tiyatro uyarlamasını izleme şansı yakaladığım Beyaz Geceler’i okurken, kendimi ıssız Petersburg gecelerinde hayalperest kahramanımızın yalnız kalbine misafir olmuş gibi hissettim. Onun insanlardan çok hayalleriyle kurduğu bağ, yaşadığı duygu yoğunluğu ve iç dünyasındaki kırılganlık, fark etmeden içimde ince ama kalıcı bir sızı bıraktı.
Nastenka’nın ortaya çıkışıyla birlikte karanlığın içinden süzülen bir umut ışığı belirdi; birkaç geceye sığan bu tanışıklığın biraz daha sürmesini diledim. Ancak Dostoyevski, mutluluğu uzatarak değil, tam da eksik bırakarak anlamlı kılıyor. Kahramanımızın da söylediği gibi, bir anlık mutluluk bile koskoca bir ömürde çok şey ifade edebiliyor.
Kitabı bitirdiğimde geriye yüksek sesli bir hüzün değil, sessiz bir kabulleniş kaldı. Beyaz Geceler, insana her karşılaşmanın kalıcı olmak zorunda olmadığını; bazen sadece hatırlanmak, hatırda kalmak için var olduğunu hatırlatan, sade ama derin bir metin olarak zihnimde yer etti.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.