•| Mustafa Kutlu’nun Uzun Hikâyesi, rayların üzerinde akıp giden bir ömürden ziyade, onurlu bir duruşun destanıdır. Kitabın kahramanı Bulgaryalı Ali, elindeki daktilosu ve yüreğindeki sarsılmaz adalet inancıyla, haksızlığın olduğu hiçbir “durakta” inmez; aksine her sürgünü bir madalya gibi göğsünde taşır. Oğluyla kasaba kasaba dolaşırken aslında mekanları değil, insanlığın o eski, naif ve bozulmamış yüzünü arşınlarlar. Bu hikâye, “kazanmanın” dünyevi makamlarda değil, başı dik bir şekilde trene binip gidebilmekte olduğunu fısıldar bize.
İncecik cüssesine sığdırdığı bu derin yolculuk, unutulmaya yüz tutmuş bir merhamet ve sadakat tohumu eker yüreğimize. Ali’nin yenilgileri aslında vicdanın zaferidir; çünkü o dünya malını değil, oğlunun ve şahit olduğu insanların sevgisini biriktirmiştir. Kitabın kapağını kapattığınızda kulağınızda uzaklaşan bir tren sesi, boğazınızda tatlı bir yumru ve ruhunuzda “iyi insanlar hâlâ var” umudu kalır; işte bu yüzden bu hikâye bitmez, okuyanın içinde yaşamaya devam eder…
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.