Kafka bu romanda, sanayileşen toplumun insan ruhunu nasıl soğuttuğunu, bireyi nasıl yalnızlaştırıp acımasızlaştırdığını güçlü bir metafor üzerinden anlatıyor. İnsanların mekanikleştiği bir dünyada, içsel dönüşümün aslında nasıl bir yabancılaşmaya dönüştüğünü hissettiriyor.
Gregor Samsa ise aslında bir sabah böcek olarak uyanmadı; ailesinin ve toplumun geçirdiği ruhsal dönüşümün dehşetiyle uyandı.