İnce bir kitap;
ama az sayfayla insanın en derinlerine dokunacak kadar ağır.
1930’ların Büyük Buhran döneminde yazılmış;
işçinin toplumdaki yerini, neredeyse görünmez oluşunu anlatıyor.
“Fareler” belki de işçi sınıfını temsil ediyor.
Sadece karnını doyurmak ve başını sokacak bir yer bulmak için çalışan, hayal kurması bile lüks olan insanlar.
Kitaptaki köpek sahnesi, ana karakterler George ve Lennie’nin sonunu çok önceden haber veriyor.
Yaşlı ve artık işe yaramadığı düşünülen köpek,
sahibinin rızasıyla ama başkasının tetiğiyle ölür.
Sonrasında söylenen cümle insanın içini acıtır:
“Keşke kendim öldürseydim.”
Çünkü onu vuran kişinin temel motivasyonu
merhamet değil, tiksintidir. Bir canı değil, bir yükü ortadan kaldırır gibi. Oysa sahibi, ne kadar acıtsa da onu şefkatle uğurlamayı seçerdi.
Kitabın sonu bize şunu düşündürür:
Bazen olaylar göründüğü gibi değildir.
Bakışımızı değiştirdiğimizde, bambaşka bir anlam ortaya çıkar. Önemli olan, sonuca giden yolun ardındaki niyettir.
Ve o niyet, kimi zaman yalnızca bir merhamet meselesidir.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.