Kendini okutan bir kitaptı fakat bu özelliği hoşuma giden bir yöntemle sağlamıyordu. Bir ara durmadan yeni olaylar oluyordu; bunların çıkış noktası karakterlerin bana "absürd" gelen kişilik ya da kararlarıydı. Yine karakterlerin olaya dahil oluşunda da bazı pürüzler tadımı kaçırdı. Lujin ile Svidrigaylov'un sırasıyla Sonya'nın annesi ve Sonya'ya komşu olmaları ve bu komşuluğun hikayenin gidişatı üzerinde etkiye sahip olması zorlama geldi. Böyle bir konuya sahip kitapta bulunmaması belki normaldir ama mizahi yön yoktu ya da ben göremedim. Oysa uzunca bir roman okuduğumda hayatı daha geniş bir pencereden ele almasını, böyle olunca da acıların içinde bile filizlenen mizahı da görmeyi beklerim.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.