Roman, romantizmin göz kamaştırıcı perdelerini yırtarak, insana sunulan hayatın ta kendisini, "alçakgönüllü hakikatini" resmeder. Jeanne’ın hikâyesi, daha manastırın o korunaklı duvarlarından yeni çıkmış, aşka susamış umutlar ve düşler içindeki genç bir kızın masumiyetle başlayan ve kaçınılmaz bir hüsranla demlenen trajik yolculuğudur. O, çevresindeki doğanın yüce huzuruyla ileriye dönük mutluluk vadeden düşlerle evlenirken, çok geçmeden o büyük hayalinin şiirsellikten uzak, kaba ve hayvani bir gerçekliğe tosladığını görecektir. Eser, yapay bilim ve ideolojileri reddeden tarzda; soyutluktan kaçınarak mevcut gerçekliği müşehhas bir şekilde yansıtıyor.
Jeanne'nin yaşadığı bu ilk şok, kısa sürede nefrete ve iğrenmeye dönüşürken, hayatı da adeta kötülüğün ve yazgının determinist döngüsü içine hapsolur. Eşi Julien de Lamare, evlilik öncesi takındığı o baştan çıkarıcı vikont görüntüsünü evlilik sonrası hızla bırakarak, avcılığı, cimriliği ve kayıtsızlığı şiar edinmiş bencil bir karaktere bürünür. Sadakatsizliği, evdeki hizmetçiye kadar inerek eşini en yakından vuran bir ihanete dönüşür. Bu ihanetler serisi, Jeanne’ın çevresindeki herkesin- annesinin sırlarından, oğlunun sorumsuzluğuna- ikiyüzlülük, bencillik ve yozlaşma ile malul olduğu gerçeğini yüzüne çarpar. Schopenhauer'ın dediği gibi, yaşamın kendisi acı çekmektir ve mutluluk arayışı beyhudedir. Jeanne’ın hikayesi, ne kadar çabalarsanız çabalayın, kaderin sizi her durumda aşacağını gösteriyor.
Romanda mesele sadece bir kadının yaşadığı talihsizlikler değil; biraz da, insanlık durumunun temellerindeki kırılganlıktır. Bu kırılganlık, kadını toplumun beklentileri, sınırlı eğitimi ve ailevi baskılar karşısında kaçınılmaz bir kurban haline getiriyor. Jeanne, evliliğin, anneliğin ve kaybın tüm evrelerini deneyimler ama aslında hiçbirine hazırlıklı değildir. Nihayetinde, yalnızlık ve mali çöküşle, hayatının boşluğunu düşünerek, geçmişteki anıları ve oğlunun yıkımını evirip çevirerek köşesine çekilen bir Jeanne görürüz.
Eğer okumak istediğiniz şey, düş ile gerçeğin acımasızca çarpıştığı, tekinsiz bir düzende karanlık bir varoluşun ta kendisiyse, Jeanne'ın bu umutsuz macerası ilginizi çekebilir. Tüm bu çalkantılar ve yıkımlar sona erdiğinde, geriye kalan tek sağlam gerçeği(?), onun sadık hizmetçisi Rosalie’nin ağzından son söz olarak duyarız: "Hayat böyledir işte...Görüyorsunuz ya...Ne sanıldığı kadar güzel, ne de korkulduğu kadar kötüdür!". Bu, hayattan alınan belki de en alçakgönüllü derstir.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.