Kim bilebilirdi? Kitapta ara ara geçen üzücü cümlelerin sonuna eklenen bu basit soru. Kim bilebilirdi? Zenginliğin ardından sefil hayata geçişinden sonra Fugui kadar acı yaşamış biri, yaşadığımız sürece hayatın devam ettiğine ve zaman geçtikçe üzüntüleri atlatmanın kolaylaştığına dair var olan gerçeği gün yüzüne çıkarttı. Yokluğun ve acının hangi boyutlara ulaşabileceğini yoğun hissettirdi.
Olayı yaşayanların o anki psikolojilerine çok değinmeden akıcı bir sadelikle durumu aktarıp değerlendirmeyi okuyucuya bırakan bir kitaptı. Yer yer içim parçalandı, yer yer ‘oh be sonunda yüzleri gülecek’ diye düşündüm. Her gülücüğün ardından hızlı ve uzun bir acının onları beklediğini kim bilebilirdi?
Okurken bazen şunu düşündüm; onca şeyi yaşayıp, sevdiklerinin ölümüne, üzüntüsüne sebep olanlara merhamet göstermek iyi insan olmak mı yoksa ezilmişlikten acını bile savunamamak mı? Buna henüz cevabım yok.
Fugui, eşi, çocukları ve diğer yakınlarının savaşlarını okuyoruz kitapta. Herkesin savaşı da barışı da ayrılıyor ve en sonunda bir noktada buluşuyor. O nokta sıfır noktası değil, daha ileride, bilinmezlikte ve sonsuzlukta bir nokta. Kim bilir belki de hepimiz bir gün orada buluşuruz.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.