Normalde öykü kitaplarıyla aram pek iyi değildir. Bir hikayeye adapte oluyorum derken yeni bir sayfa, yeni bir karakter, yeni bir dünya... Bu, beni yorar. Ama Oğuz Atay, uzun zamandır okumak istediğim bir yazar. Tutunamayanlar veya Tehlikeli Oyunlar gibi devasa kitaplara başlamadan önce, yazarla tanışmayı bu kitaba bırakmak istedim.
Bu kitap beklediğimden daha kısa sürede bitti. Normalde öykülerde aradığım akıcılığı burada buldum. Bunun sebebi sanırım Atay'ın her bir öyküyü kendi derin, ironik ve kendine has iç sesiyle ele alması. Öyküler farklı olsa da, hepsini birbirine bağlayan, o Tanrısal anlatıcının ruh hali ve dili. Bu, beni her seferinde yeni bir hikayeye değil, aynı yazarın farklı bir yazısına davet ediyormuş gibi hissettirdi.
Kitaptaki öykülerde büyük olaylar yok. Hatta tam tersi, her şey sıradanlığın ve yalnızlığın detaylarıyla işleniyor.
Korkuyu Beklerken öyküsündeki o bekleyişin getirdiği absürtlük... Bir şey olacak ama ne? Karakterler genellikle topluma yabancılaşmış, kendisiyle kavgalı insanlar. Kısacası beni az çok kendine çeken bir yazar oldu. Birkaç kitabına daha şans vermek istiyorum. Öykü sevmem ama okuduklarım arasında en başarılı öykü kitabıydı diyebilirim.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.