Kitabın içeriği hakkında çok detay vermeden kısaca şunu söyleyebilirim: dürüst olmak gerekirse, bu kitap çok ağır ilerliyor. Bu, 'sıkıcı' demek değil, ama okurken bir maraton koşuyormuş hissine kapılıyorsunuz. Tamam, rahat elli sayfa okumuşumdur dediğiniz yerde geri dönüp baktığınızda yirmi sayfa bile okumadığınızı görüyorsunuz.
Bunun tek sebebi var: Tolstoy, her bir karakterini, o kadar detaylı ruh hallerini ve karmaşık iç dünyalarını o kadar iyi bir şekilde yansıtmış ki, okuyucunun üzerinde psikolojik bir ağırlık bırakıyor. Metin, sadece olay anlatmıyor; resmen ruh analizi yapıyor. Her sayfayı sindirerek geçmeniz gerekiyor.
İşte bu yüzden, en sonunda bittiğinde hissettiğiniz şey inanılmaz: "Vay be!" diyorsunuz. Tıpkı zorlu ama çok güzel ve önemli bir işi nihayet bitirmenin verdiği o müthiş tatmin duygusu gibi.
(Bu arada, Lev Tolstoy'a küçük bir inceleme: Elit kesimin kurgusunu çok daha iyi yapıyor. Bu soylu çevrelerin hayatını kurgularkenki ustalığı tartışılmaz.)
·
65 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.