Sesimi duyduklarında ya da dışarıya çıktığımda üstüme hücum ediyorlar. Önceki lamba geç yanınca bozuldu sanıp anneme söylerken baktım yolu yarılamışlar. O kadar dengesiz ve hızlı hareket ediyorlar ki zarar vermekten korkuyorum. Adım atarken yokken bir anda bakıyorum ayağımın altında. Hanginize yetişeyim, ne ara geldin? Adımı atamayınca dengem bozuldu. Düşmek pahasına yavaş adım atsam da kendimi çektim. Yanlışlıkla olsa bile zarar verme olayına giremem.
İlk kez o kadar yavru girişte karşılıyor ve o kadar küçükken. Onları görünce neşe ve sevinç doluyorum. Bir de kaçmadan kendini sevdirdiklerinde keyfim on numara üstü.
Biri hala korkuyor ve yemekten geri çekildiği için hak geçmesin diye yemeği koyup 2-3 dk bekliyorum. Ya da sevip hemen gidiyorum. Yoksa aç kalacak. Sadece birine isim koyabildim. Hızlı, kaçak ve kalabalık oldukları için hissettirdiklerine göre isim koyamadım.
Birisi tavşanların arasında büyüyormuş gibi tavır sergiliyor bazen ondan ona "Tavşan" ya da "Kar Tanesi" diyorum. O tırsak içinde "Shaggy" diyesim var çünkü hem biraz turuncumsu hem de ödlek kalıyor. :)) Heykel gibi durunca sıkıntı yok, harekette sıkıntı varr.
Kendilerince oynamalarını izlemek bile keyifli acaba hiç utanmıyor musunuz bu soğuklarda ya da sıcaklarda beslemelerini engellemeye çalışmaktan? Yemezlerse kendilerini nasıl ısıtacaklar? Hoş, açlıktan öldürme caniliğine bizi de ortak edesiniz geldi o yüzden donmaları ne alaka değil mi?
·
25 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.