Bir padişahın ardında bıraktıklarıyla değil, nasıl uğurlandığıyla iyi sayılması büyük bir yanılgıdır. Engereğin Gözü tam da bunu söyler. Güç, törenle; adalet, alkışla; iyilik ise merasimle ölçülmez. Kötülükler yaşanmışsa, acılar birikmişse, korku ve suskunluk hüküm sürmüşse; cenazenin kalabalığı gerçeği değiştirmez.
İnsanlar bazen korkudan, bazen alışkanlıktan, bazen de “devlet”e duydukları soyut saygıdan iyi uğurlamalar yapar. Ama bu, iyiliğin kanıtı değildir. Güçlünün ardından sessizlikle yürüyenler, onun iyi olduğuna değil, güçlü olduğuna tanıklık eder. Engereğin gözü soğuktur; bakışı sabittir. O bakış altında yapılan iyilik gösterileri, kötülüklerin üstünü örten ince bir tül gibidir.
Gerçek iyilik, ölümden sonra düzenlenen törenlerde değil; yaşarken kurulan adalette, korunmuş insan onurunda, korkusuz sözlerde ortaya çıkar. Bir padişah, bütün kötülüklerine rağmen “iyi” gibi uğurlanıyorsa, bu onun iyiliğini değil, toplumun korkuyla terbiye edilmiş hafızasını anlatır. Güç geçer, tören biter; geriye sadece hakikat kalır.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.