"Leylâ, Zalım Leylâ!” diyerek başlıyor Ahmed Arif Leylâ Erbil’e yazdığı ilk mektubunda. Ve yıllarca süren, karşılıksız bir aşkın hikâyesini okuyoruz mektuplardan. Ahmed Arif ne kadar aşık olsa da Leylâ Erbil sadece arkadaş olarak sürdürüyor bu ilişkiyi. Kitapta sadece Ahmed Arif'in mektupları var. Bazı mektuplar neden eksik, nasıl oldu da kayboldu ya da atıldı, neden Ahmed Arif’te Leylâ Erbil’in hiçbir mektubu kalmadı? Bu soruların cevaplarını bilmiyoruz.
Mektuplar 1954-1959 yılları arasında yazılıyor. Ve çoğu mektup tarihsiz. Uzun bir aradan sonra 1977 yılında "Son Mektup" yazan son bir mektup yazıyor Ahmed Arif Leylâ Erbil'e.
Ben bu mektupları okurken kendimi o günün şartlarında ve zamanında yaşadığımı hissettim her an. Aşkın en güzel, en saf, en acısını hisettim Ahmed Arif'in sözlerinden. Karşılıksız bir aşkın bu derece ciddettinden ve hiç bitmeyen bir umuttan korktum bir ara.
Gözlerim dolu dolu okudum bazı yerleri. O kadar alışmışız ki ruhsuz cümlelere Ahmed Arif'in bu mektupları ilaç gibi geldi.
"Seni anlatabilmek seni- iyi çocuklara, kahramanlara.-Seni anlatabilmek seni- namussuza, yaşamayana, kahpe yalana."
·
121 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.