Ana, doğumdan sonra felç kalır ve hayatı bir anda altüst olur. Yeni doğan bebeğiyle birlikte onu artık çok daha zor bir mücadele beklemektedir. Bu süreçte Ana ve Raif, hiç beklemedikleri bir haber alır: Ülkenin en görkemli ve en meşhur yapılarından biri olan Deptford’daki bir daireyi kazanmışlardır.
Ana, oraya adımını atar atmaz yoğun bir huzursuzluk hissine kapılır; “Biz buraya ait değiliz” duygusu peşini bırakmaz. Tüm tereddütlerine rağmen yine de taşınırlar. Dairenin en üst katlarda olması, Ana’nın tekerlekli sandalyeyle verdiği yaşam mücadelesini daha da zorlaştırır.
Günler geçtikçe bebekleri Charlie’nin durmak bilmeyen ağlama krizleri, evde yaşanan tuhaflıklar, Ana’nın gördüğü açıklanamaz şeyler ve duyduğu fısıltılar giderek artar. Olmadık yerlerden çıkan böcekler ve yan komşunun yaşadıklarına tanıklık etmesiyle Ana’nın endişeleri büyür. Tüm bunları Raif’e anlatmaya çalışsa da, onu bir türlü inandıramaz.
Peki Raif, Ana’ya inanacak mı? Deptford Apartmanı’nda gerçekte neler yaşanıyor?
2023’ün “korku romanı” olarak anıldığı için beklentim oldukça yüksekti. Gerim gerim gerileceğimi, korkuyu iliklerime kadar hissedeceğimi düşünüyordum; ancak kitap bu anlamda beklentimi tam olarak karşılamadı. Psikolojik gerilim ve arada gelen fısıltılar huzursuzluk verse de, yoğun bir korku hissi yaratmıyor. Bazı bölümlerin gereğinden fazla uzatılması, zaman zaman ana fikirden kopmama neden oldu.
Buna rağmen merak duygusu ve gerilimin genel olarak ön planda olduğu bir kitaptı. Modern bir şehirde, gotik ve eski bir apartmanda geçen olayların atmosferi başarılı şekilde yansıtılmıştı. Ana’nın başlangıçta bebeğine karşı mesafeli duruşu, ilerleyen süreçte tekerlekli sandalyeye rağmen çocuğunu korumaya çalışan güçlü bir anneye dönüşmesi ise etkileyici bir şekilde işlenmişti.
Kitabın finalinin beklemediğim bir şekilde bitmesi beni şaşırttı ve hikâyenin akılda kalmasını sağladı.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.