Tarık Tufan’ın Gece Açan Çiçekler adlı eseri, okuru sadece bir hikâyeye değil, bir konağın içine, geçmişin tortularına ve insan ruhunun en kırılgan yerlerine davet eder. Bu kitap okunan değil, yaşanan bir kitaptır. Hikâye ilerledikçe insan kendini olayların dışında değil, tam ortasında bulur; kimi zaman anlatıcının yerine geçer, kimi zaman suskun bir tanık olur.
Yazarın dili son derece incelikli ve yoğundur. Her cümle neredeyse alıntılanmak ister; bazı cümleler sadece bir kez değil, iki kez okunur. Hatta kitap kapalıyken bile sahneler zihinde dönmeye devam eder. Bu yönüyle eser, okurla bağını metnin sınırlarının dışına taşır.
Romanın atmosferi hüzünlüdür ama bu hüzün yapay değil, derin ve sahicidir. Konağın duvarları, eşyalar, sessizlikler; hepsi birer karakter gibi anlatılır. Yazar, ayrıntılara verdiği önemle okuru mekânın içine çeker. Okur bir süre sonra sadece okuyan değil, o konakta yaşayan biri hâline gelir.
Gece Açan Çiçekler, düşünmeye zorlayan ama bunu bağırarak değil, fısıldayarak yapan bir romandır. İnsan ilişkileri, geçmişle hesaplaşma, iç sıkıntısı ve suskunluk temaları ustalıkla işlenir. Bazı bölümlerde okur kendi iç dünyasıyla yüzleşir; anlatıcının iç sıkıntısı, okurun iç sıkıntısına dönüşür.
Bu kitap aceleyle okunacak bir kitap değildir. Tadını çıkararak, durarak, altını çizerek okunur. Okur hikâyede kendini bulur; hatta bir noktadan sonra hikâyede “ben de vardım” demeye başlar. İyi ki okunmuş, sindirilmiş ve yaşanmış bir kitaptır.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.