Bu kitabı okurken içimde sürekli bir sıkışma vardı. Beyaz Gemi, yüksek sesle anlatılan bir acıdan çok, sessizce büyüyen bir kırgınlık gibi. Küçük bir çocuğun dünyasına giriyorsunuz; hayalleri, masalları ve kaçıp sığınabileceği tek şey olan “beyaz gemi”yle birlikte.
En çok da çocuğun masallara tutunuşu etkiledi beni. Yetişkinlerin hoyratlığı, çıkarcılığı ve suskunluğu karşısında onun hayal dünyası tek sığınağı. Okurken şunu fark ediyorsunuz: Aslında kitap bir çocuğu değil, çocukluğunu kaybetmiş yetişkinleri anlatıyor.
Doğa, masallar ve vicdan iç içe. Maral Ana efsanesi sadece bir hikâye değil; insanın doğaya ve kendine ihanetinin sembolü gibi. Finali ise insanın içini acıtıyor. Bitirdiğimde uzun süre kapağını kapatamadım.
Kısa ama etkisi büyük bir kitap. Masumiyetin bu kadar kolay ezildiği bir dünyada, beyaz gemiye inanmak isteyen herkesin okuması gereken bir eser.
·
1.037 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.