Bronz 2 İmparator Özge Naz
“Onların tohumları el bebek gül bebek değil; el bebek öl bebekti.”
Şeytan öyle bir kaosla bitmişti ki, kitabı kapattığımda şunu düşünmüştüm:
Buradan kurtuluş yok His.
İmparator bunu fazlasıyla kanıtladı.
Annesinin günlüğünü almak için yola çıkan His Alatav, kendini İmparator’un merhametsiz düzeninde, Kanlı Kukla Resitali’nin tam ortasında buluyor. Ama mesele sadece hayatta kalmak değil. Hayatı bir mumun alevine bağlı olan His’in omuzlarında çok daha büyük bir görev var.
Ve evet… geriye sadece 365 mum kalmış durumda.
İlk kitapta oyunu kuran Bronz gibi görünüyordu.
Bu kitapta ise taşlar yerinden oynuyor.
Çünkü artık Hisar’ın planlarını izliyoruz.
Kuklacı’nın alt edilişi bir rahatlama değil, tam tersine daha büyük bir oyunun kapısını aralıyor. Bronz ve Hisar’ın ortak düşmanı sandığımız Kuklacı, aslında buzdağının yalnızca görünen kısmı. Kartlar yeniden dağıtılıyor ve bu kez masaya İmparatoriçe oturmak üzere.
Bu seri hakkında ne söylesem eksik kalıyor. Çünkü küçücük bir detay bile düğümün çözülmesine yetiyor. O yüzden anlatmaktan çok okunması gereken bir hikâye bu.
Bronz ve Hisar arasındaki bağ…
Açıklanamıyor. Mantıkla anlatılamıyor.
Hisar onu öldürse bile Bronz’un kızamayacak oluşu beni en çok düşündüren şeylerden biri oldu. Neden?
Bu sorunun cevabı geçmişte saklı.
Ve bu kitap, geçmişin kapılarını acımasızca aralıyor.
365 mumun anlamı açıklandığı an…
Ben orada paramparça oldum.
İçimde güçlü bir his var: Bu seri mutlu bitmeyecek.
His artık her şeyi bitirmek için harekete geçti. Kartlar açıldı. Bundan sonra bu ikili yan yana gelebilir mi, gerçekten bilmiyorum.
Özellikle Türk yazarlarda, karakterlerin içine girip onlarla yaşamak istediğim hikâye sayısı çok azdır. Bronz serisi bu listenin en başında.
Okurken onların nefes aldığını bilmeye ihtiyacım varmış gibi hissediyorum. Psikolojilerine bürünüyorum. Çünkü kurgu da kalem de insanı fazlasıyla içine çekiyor.
Bu yüzden bu seri benim için bir istek değil, bir ihtiyaç.
Kitabın sonunda içimi açıklayamadığım bir hüzün sardı.
Belki Hisar’ın yaşadıkları yüzünden, belki de kitabın bitmiş olmasından…
His ve Viran’ın geçmişteki bağları beni dumura uğrattı.
Bronz’un çocukluğu, takım elbise takıntısının ardındaki travma, ailesinden gördüğü baskı…
His’in geçmişte başarısız olduğu için rahminin alınarak cezalandırıldığı sahne ise kanımı dondurdu. His’i ilk defa bu kadar çaresiz görmek canımı çok acıttı. Güçsüz bir His okumak istemiyorum ben.
Serdal ve His…
Katliam anında His’e inanmadığı sahnede kalbim kırıldı.
Sonrasında Serdal’ın ailesinin hologramıyla yaşadıklarını His’in görmesi ise tarifsiz bir acıydı. Abi–kardeş gibi oldukları anlar benim için çok kıymetliydi.
Atlas’ın Kuklacı çıkması beni şaşırtmadı.
Ama His’in babasının ölmemiş olması, üstüne general çıkması ve kızına hâlâ işkence etmeye devam etmesi… İşte orada gerçekten dağıldım.
Annesinin söylediği ninni…
Hangi anne kendi çocuğundan bu kadar nefret edebilir?
Sevmesen bile, bir kere konuşsaydın onunla… O korktuğun canavar olmazdı.
Viran ve His’in geçmişten tanışıyor olması en büyük şoklarımdan biriydi. Asla beklemiyordum.
His abisini hâlâ bulamadı ama bence çok yakınımızda.
Yürüyemeyen biri yok çevrede ama… belki de artık yürüyebiliyordur.
Başından beri His’in Bronz’un eski nişanlısı çıkmasını bekliyordum. Hafıza kaybı ihtimali tuttu ama nişanlı gerçekten başka biri çıktı… buna hâlâ hazır değilim.
Kartlar kafamda artık daha net.
Azize kartını Yasmin alacak gibi hissediyorum ama bu, mevcut sahibinin ölmesi demekse… buna da hazır değilim.
Kuklacı’nın Yasmin’le derdi ne?
Yasmin ve Sanaç’a geçmişte ne oldu?
Bu sorular kafamı kemirmeye başladı.
Yazar bizi neden her kitap sonunda böyle bir düğümün içine atıp bırakıyor?
Üçüncü kitap çıkana kadar biz ne yapacağız gerçekten bilmiyorum.
Bu bir inceleme değil.
Bu, durup içimden geçenleri yazma ihtiyacıydı.
Çünkü her özlediğimde dönüp bu hisleri yeniden okumak istiyorum.
Bir ışık yak bu satırlara.
Çünkü İmparatoriçe kartları yeniden dağıtmaya geliyor…
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.