“Baba evinde hayır görmeyen kadınlar koca evinde de hayır görmüyor…”
Ne kadar acı değil mi? Aslında doğduğun ev, coğrafya kaderindir derler genelde. Çok doğru bir cümle.. Sevgisiz ve değersiz büyütülmüş insan yavrusu bir türlü hayatta yerini bulamıyor. Nereye gitse nerede kalsa hep o değersizlik hissini taşıyor bavulunda. Anne babanın göstermediğini bir başkası mı gösterecek ne sandın !
Aslında bu alıntıyla giriş yapmak istemiyordum iç döktüşlerime, fakat kitapla ilgili hissettiğim duyguları anlatacak bir cümle yoktu. Ben de affınıza sığınarak kendim bir cümle oluşturmak istiyorum düşüncelerimden.
Kitabı tek bir cümleye sığdırmak gerekirse ;
“İnsan kendisini evde hissetmezse yaşadığı hayatın anlamı ağır gelir ruhuna. Çünkü evde olmak yamalı hayatı birlikte paylaşmak demektir.”
Hikayedeki nine ve dede hiçbir zaman bir ev olamadı birbirine.Kızgınlık ve kırgınlıklarla geçen ömürlerinin yasını tuttular birlikte . Biri huzuru dışarda aradı diğeri öfkesini ilgisizlik ve kayıtsızlıkta buldu. Çok tanıdık bildik bir öykünün baş karakteriydi onlar. Hayatın taa içinden sevgisizlikle harmanlanmış evliliklerin kanıt belgesi. Saygı ve sevgi görmek karakteri güçlendirir. En büyük başarı ailesinin sarmaladığı çocuklarındır benim gözümde. O yüzden dünyaya getirdiğimiz o güzel canlıları kendi kavgalarımızın içinde heba etmeyelim olur mu. Şu cümlemden de hikayede bir çocuk olduğunu çıkartıyorsunuzdur. Evet haklısınız. İki arada kalmış bir çocuk… Ne yöne gitse kızgınlık, hisset!
Cesaretinden dolayı bu kısa katkı için yazara
teşekkürlerimi sunuyorum.
Kitapla ve sevgiyle kalın..
Unutmadan ekleyeyim kimsenin değerine ihtiyacımız yok kendimizi sevip sayalım gerisi teferruat… (bir yerden sonra)
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.