Daha incelemeye başlamadan gidip bu romanı okumanızı öneriyorum. Ben çok sevdim; bende apayrı bir tat bıraktı ve etkisinden de pek çıkamadım. Yazar o kış atmosferini muazzam bir dille anlatıyor. Normalde bilinçakışı tekniğiyle yazılan romanları okurken zorlanırım ama bunda öyle olmadı; aksine metnin içine sessizce çekildim.
Tom, uzak bir şehirde üniversite okuyan oğlunu Noel için evlerine getirmek amacıyla yola çıkıyor. Yoğun kar yağışı nedeniyle uçak seferleri iptal edilince bu yolculuk kaçınılmaz oluyor. Ancak bu yalnızca fiziksel bir yol değil; Tom aynı zamanda içsel bir yolculuğa da çıkıyor. Yol uzadıkça geçmişe dönüyor, bastırdığı duygularla ve yarım kalmış hesaplaşmalarıyla yüzleşiyor. Biz de onunla birlikte bu iç dünyayı adım adım okuyoruz.
Yol boyunca karşılaşılan insanlar, yaşanan küçük aksilikler ve duraksamalar Tom’un zihnindeki kırılmalarla paralel ilerliyor. Karın hiç durmadan yağıyor oluşu yalnızca bir mevsim betimlemesi değil; söylenmemiş sözlerin, ertelenmiş yüzleşmelerin ve bastırılmış duyguların üzerini örten bir metafor gibi. Yazar bu atmosferi öyle ustalıkla kuruyor ki, okurken soğuğu, sessizliği ve o ağır yalnızlık hissini iliklerine kadar hissediyorsun.
Bilinçakışı tekniği burada karmaşık ve yorucu bir yapı kurmak yerine, karakterin zihnine usulca sızan bir iç monolog gibi ilerliyor. Geçmiş ve şimdi arasındaki geçişler çok doğal; bir an bir anının içinde kaybolmuşken, bir bakıyorsun tekrar yoldasın. Bu da romana kopukluk değil, derin bir bütünlük hissi kazandırıyor. Tom’un baba oluşu, pişmanlıkları ve oğluyla arasındaki mesafe yüksek sesle anlatılmıyor ama çok güçlü bir şekilde hissediliyor.
Romanın en etkileyici yanlarından biri büyük dramatik anlara yaslanmaması. Her şey sade, hatta gündelik; fakat tam da bu yüzden sarsıcı. Hayatın kendisi gibi: sessiz, gösterişsiz ve içten. Okurken sık sık durup düşündüm; bazı cümlelerin üzerimde bıraktığı ağırlık hemen geçmedi.
Roman bittiğinde sayfayı kapatmak kolay olmuyor. Çünkü Tom’un yolculuğu orada bitmiyor; okurun içinde sessizce devam ediyor. Karın altında kalan yollar, yarım kalmış cümleler ve geçmişle yapılan o sessiz hesaplaşma uzun süre zihinden çıkmıyor. Bilinmeyen Ülkede Yolculuk bana şunu hissettirdi: bazı yolculuklar bir yere varmak için değil, insanın kendine biraz daha yaklaşabilmesi için yapılır. Kitabı bitirdiğimde içimde tarif etmesi zor bir hüzün ve dinginlik kaldı; sanki kar hâlâ yağıyor ve ben o yolun kenarında durup geçmişe bakıyordum. Herkesin kalbine başka bir yerden dokunacak ama izini sessizce bırakacak bir roman.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.