Simyacı benim için dışarıdan bakınca basit görünen ama okudukça katmanlanan bir hikayeydi. Santiago’nun kendi hazinesini ararken aslında kendine dönmesi, insana ‘ben neyin peşindeyim’ sorusunu fark ettirmeden sorduruyor. Romanda en çok hoşuma giden şey, kader, işaretler ve kişinin kendi yolunu seçme cesaretinin sürekli iç içe geçmesiydi. Bazen hayatın beni savurduğunu düşünürüm; bu roman, insanın kendi kalbinin sesini duyduğu anda yolun da biraz daha açıldığını hatırlattı.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.