Kitabi begendim mi? Begendim. Peki neden begendim?
Kitap 80 sayfada bana kucuk bir cocuk olmayi hatirlatti oncelikle. Cocukken nasildik dunyayi ve insanlari nasil algilardik bunlari hep unuttum. Hikaye bu kucuk cocugun gozunden anlatildigi icin cocukluga dair butun hisleri, dusunceleri biraz da olsa hatirlatti. Zaman kavrami pek yok mesela gunler geciyor ama ne kadar gecti pek bilemiyorum. Babam tarafindan yabancilara birakiliyorum ve onlarla yasamam gerekiyor ama babam geri gelip alacak mi beni? Ne kadar kalicam? Peki bu yabancilar beni isteyecek mi evlerinde? Bana nasil davranacaklar? Kucucuk bir cocuk olarak bu bilinmezliklerle bas etmeye calisiyorum. Sonra bu hayata ve yabancilara alisiyorum, artik ailem gibi oluyorlar ama bu sefer eve geri donme vaktinin geldigini ogreniyorum. Bana gercekten aile olan beni sevgiyle sarmalayan bu aileden kopacak miyim? Burdaki hayati tattiktan sonra eski hayatima nasil donebilirim? Ki oraya gittigimde de oz ailem hâlâ benim ailem mi? Ama simdi onlar bana yabanci gibi hissediyorum. Gercek bir aile olmanin nasil bir sey oldugunu ogrendikten sonra oz aileme nasil ailem diyebilirim ki?
Bu kucuk kizin zihninden cikip disardan bir goz olarak baktigimda da sunlari fark ediyorum: Kucuk kizin oz ailesiyle gecirdigi sessizlik anlari endiseli ve bilinmezlikle doluyken, ailesiyle gecirdigi sessizlikler huzurlu ve buyuten anlar. Oz baba cocuga ruhu olmayan bir varlik gibi davraniyorken baba cocugun birey oldugunu farkinda olarak davranıyor. Aile dedigimiz sey yalnizca kan bagiyla bagli oldugumuz insanlardan ibaret degilmis. İnsan bazen en cok bildigi yerde yabanci, hic bilmedigi bir yerde ise evinde hissedebiliyormus. Son sayfaya geldigimde ise aklima su soru geldi, bazen geri donmek zorunda oldugumuz bir yer hâlâ ait oldugumuz yer
·
22 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.