Ruhsan Çarpadan’ın Taşıyamadığım Yük kitabını bitirdiğimde içimde uzun süre dağılmayan bir sessizlik kaldı. Her biri sadece bir öykü değil, insanın içini sızlatan birer yüzleşme gibiydi. “Kamburu olmayan var mı delikanlı? Sadece benimki görünüyor.” cümlesiyle sonlara geldiğim bu yolculukta her satır, içimde taşıyıp da adını koyamadığım duygulara dokundu.
Kitaptaki her öykü, yüreğin en derininde gizlenmiş yükleri fark ettiriyor. Yoksulluğun, pişmanlığın, özlemin ve sevmenin ağırlığını bir arada taşıyor. Kimi zaman bir annenin fısıltısı oluyor, kimi zaman bir vedanın sessizliği… Özellikle “Derdi Annem” öyküsünde kalbim paramparça oldu. “Bir kalbin varken sev kızım, sonra donacak kalbin, artık çarpmayacak.” cümlesi boğazıma düğümlendi; öyle içli, öyle tanıdık bir sızı bıraktı ki satırlarda, sanki kendi annem
Taşıyamadığım Yük, bize aslında hepimizin bir yerlerde bir yük taşıdığını, bazen de o yükün kendimiz olduğunu hatırlatıyor.
“Yazmak dert yanmaktır, biliyor musunuz? Birlikte yanacağız. Usul usul.” diyor yazar bir öyküsünde. Ben de bu kitapla birlikte yandım; usul usul, derinden. Her cümlesinde bir kalp izi, her hikâyesinde bir yara izi var bu kitabın.
Kısacası; Taşıyamadığım Yük, sadece bir öykü kitabı değil, insan ruhunun en kırılgan yerlerine dokunan güçlü bir ses. Ru 
Ruhsan Çarpadan ’ın kalemine, yüreğine sağlık.
Ruhsan Çarpadan ’ın kalemine, yüreğine sağlık.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.