"Sana gelsem, diye yazdım."
"Bana gelme, diye yazdı. Gelme, çünkü Sophie'yle iyiyiz biz."
Bu satırların nasıl bir çaresizlik yüklü olduğunun hikayesini okumak çok güzeldi. Umut ve Sanem'le tanıştım. Umut; kendini, Sophie'yi, son düzlükte karşılaştığı aşkını, Sanem'i anlattı. Sanem de 'gül gibi sevilmediği' geçmişinin üzerine Umut'a aşık olmasının ona nasıl iyi geldiğini... Hayatın içinden iki hikayenin hüzünlü bir düzlemde aşkla buluşması onlarınki. Yaşananamış, yarım kalmış... Kitabın her sayfasında adım adım mutsuz bir sona yaklaştığınızı biliyorsunuz. Yazar buna hazırlıyor sizi ama sonunda hiç de hazır olmadığınızı anlıyorsunuz. Son satırları okurken gözlerim dolu doluydu. Bu hikayeye mutlu bir son olmazdı deseniz de bir yanınız ne olurdu sanki olsaydı demeden duramıyor, emin olun.
Bu arada asla tam olarak bir aşk hikayesi okumayı beklemeyin. Öyle bir hikaye değil sayfalarda yer alan. Romantize edilemeyen, hayatın içinden bir gerçeklik, her satırın arasında bekliyor sizi çünkü.
Harika bir tanışma kitabıydı benim için ve her sayfasında Ayfer Tunç'la bu kadar geç tanışmış olduğuma üzüldüm. Herkesin yolunun kesişmesi gereken bir yazar bence. Bundan sonra da kendisiyle, daha birçok kitapta, birçok hikayede buluşmak ve birçok Umut ve Sanem'le tanışmak çok daha güzel olacak.
·
293 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.