Bu kitap bir aşk hikâyesi gibi başlar ama hızla inanç, teslimiyet ve korku üzerine bir iç yolculuğa dönüşür. Coelho burada “sevmek” ile “vazgeçmek” arasındaki o ince, acıtan çizgide dolaştırır okuru. Anlatıcı kadın, sevgilisi ise Tanrı’yla, kaderle ve kendi iç sesiyle boğuşan bir adamdır. Asıl çatışma dış dünyada değil; kalpte yaşanır.
Piedra Irmağı, gözyaşının mekânıdır ama aynı zamanda arınmanın da simgesidir. Ağlamak bir zayıflık değil, kabulleniştir bu kitapta. Aşk; sahip olmak değil, yürüyebilmek olarak anlatılır. Yan yana ama özgür.
Coelho’nun dili sade ama cümlelerin altı ağırdır. Kitap, büyük cevaplar vermez; daha çok doğru soruları fısıldar:
İnanç nedir?
Sevgi Tanrı’ya mı, insana mı yönelir?
Korkmadan sevebilir miyiz?
Ve belki de en can alıcı olanı:
“Bir şeyi kaybetmeyi göze almadan gerçekten seçmiş sayılır mıyız?”
Bu kitap sende ağlama hissi bıraktıysa, sebebi aşk değil sadece.
Kendi içinde susturduğun bir yer, kısa bir an için konuşmuştur.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.