Bu kitap bana şunu net bir şekilde gösterdi: sınırlar çoğu zaman bedenin değil, zihnin ürünü. David Goggins acıyı romantize etmiyor, onu bir araç olarak kullanıyor. Hayatındaki en zor anları saklamadan anlatması, kitabı klasik bir motivasyon metninden çıkarıp gerçek bir yüzleşmeye dönüştürüyor.
Okurken “yapabilirsin” denmiyor, “yapmak zorundasın” hissi geliyor. Çünkü Goggins kimseyi kurtarmıyor, bahane bırakmıyor. Sorumluluğu tamamen insana geri veriyor. Disiplinin bir his değil, bir karar olduğunu çok sert ama dürüst bir dille anlatıyor.
Bu kitap bana şunu düşündürdü: kendime acıdığım her an, aslında kendimden kaçtığım anlarmış. Can’t Hurt Me motive etmekten çok, insanı aynanın karşısına geçiriyor. Ve o aynada gördüğün kişiyle ne yapacağın tamamen sana kalıyor.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.