Romanın en güçlü yanı, hafıza kavramını sadece bireysel bir hatırlama süreci olarak değil, kolektif bir yük olarak ele alması. Güzelsoy, karakterlerini geçmişin tozlu rafları arasında dolaştırırken, okura da şu soruyu sorduruyor: "Hatırladıklarımız mı bizi biz yapar, yoksa unutmayı seçtiklerimiz mi?" Anlatıdaki gizem unsuru, bir polisiye merakından ziyade varoluşsal bir keşif yolculuğuna hizmet ediyor.
İstanbul’un melankolik ruhu çok güzel anlatılmış.
Yazarın kaleminde İstanbul, sadece bir mekan değil, yaşayan ve nefes alan bir karakter gibi. Sokak araları, eski binalar ve o binaların duvarlarına sinmiş yaşanmışlıklar, yazarın betimlemeleriyle ete kemiğe bürünüyor. Şehrin dokusunu bu kadar naif ve bir o kadar da hüzünlü işleyebilmek büyük bir ustalık gerektiriyor. Romanın dili, bir kuyumcu titizliğiyle işlenmiş. Cümleler akıp giderken, yazarın kurduğu metaforlar zihinde kalıcı izler bırakıyor. Kurgu ise doğrusal bir çizgide ilerlemek yerine, tıpkı insan zihni gibi sıçramalı ve çağrışımlı bir yol izliyor. Bu da okuma deneyimini tekdüzelikten çıkarıp interaktif bir sürece dönüştürüyor.
·
100 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.