“Seyr” oxucunu tələskənlikdən uzaqlaşdıran, müşahidə və daxili dinləməyə söykənən bir mətndir. Əsərin əsas gücü hadisədən çox halı, hərəkətdən çox baxışı ön plana çıxarmasında gizlidir. Müəllif dilə yükləmədən, sadə və aydın ifadələrlə insanın özünə, zamana və ətraf aləmə baxışını poetik bir ritmlə təqdim edir. Bu baxımdan “seyr” anlayışı həm fiziki müşahidə, həm də daxili səyahət kimi oxunur.
Kitabın ümumi ab-havasında sakitlik, təmkin və düşüncə dərinliyi hiss olunur. Mətn oxucudan sürətli nəticə gözləmir, əksinə, onu dayanmağa və hiss etməyə dəvət edir. “Seyr” səssiz sualların, açıq qoyulan mənaların kitabıdır və məhz bu xüsusiyyəti ilə oxucunun şəxsi təcrübəsinə yer açır. Kiçik həcminə baxmayaraq, əsər uzun müddət düşüncədə qalmağı bacarır.