Zweig, şamdan sembolü üzerinden duygusal bir anlatı kurarak okuru acımaya yönlendiriyor. Karakterler olayları yönlendiren kişiler değil, başlarına gelenleri kabullenen, pasif figürler gibi duruyor. Bu durum anlatıyı tek taraflı hale getiriyor ve bende açıkça “mağduru oynatma” hissi uyandırıyor.
Bana göre kitap, tarihsel bir durumu tarafsız biçimde anlatmaktan çok, bilinçli olarak bir mağduriyet algısı oluşturmaya çalışıyor. Bu yüzden kitabi dengeli ya da sorgulayıcı bulmuyorum.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.