Romanın anlatıcısı ve başkahramanı olan Küçük Bey, açık sözlü, sabırsız ve uzlaşmaya pek yanaşmayan bir karakter. Onun dünyaya bakışı neredeyse siyah-beyaz: doğru ya da yanlış. Gri alanlara tahammülü yok. Açıkçası bu yönüyle zaman zaman sinir bozucu, zaman zaman ise fazlasıyla samimi geliyor. Ama belki de romanın gücü tam olarak burada yatıyor: Kusurlu ama dürüst bir insanı merkeze almakta.
Küçük Bey’in taşra kasabasındaki öğretmenlik deneyimi, Japon toplumunun ikiyüzlü yüzünü gözler önüne seriyor. Saygı, gelenek, hiyerarşi gibi kavramlar dışarıdan bakıldığında düzeni temsil etse de, Sōseki bu düzenin altında yatan çıkar ilişkilerini ve yapmacıklığı ustaca ifşa ediyor. Küçük Bey’in bu düzene uyum sağlayamaması bir başarısızlık değil; aksine ahlaki bir direniş gibi okunabilir.
Roman boyunca mizah oldukça belirgin. Ancak bu güldüren mizah, hafif bir tebessümden öte, insanı rahatsız eden bir yan da taşıyor. Çünkü okur, Küçük Bey’in yalnızlaştıkça daha da haklı göründüğünü fark ediyor. Topluma uyum sağlamak mı daha erdemli, yoksa doğruları söyleyip dışlanmak mı? Kitap bu soruyu açıkça sormasa da okurun zihnine yerleştiriyor.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.