Sabahattin Ali sevdiğim bir yazar. Eserleri de birbirinden güzel ve tekrar tekrar okuma isteği uyandırıyor insanda. Bu eseri, yoksulluğun, adaletsizliğin, çaresizliğin ustaca işlendiği kısa öykülerden oluşuyor. Her bir öykü, yaşanmış ya da yaşanabilecek kadar gerçekçi… Kadınların çaresizliği, insanların toplumdaki yerleri, vicdan ve suç arasında sıkışıp kalmış hayatlar… Özellikle "Kağnı" öyküsündeki kadının sessiz çığlığı, insanın içini titretiyor. Kitapta mutlu sonla biten bir öykü yok. Mutlu sonla bitseler bu kadar etkileyici olurlar mıydı zaten.
Kitaptan birkaç Alıntı;
-“Kağnının gıcırtısı, kadının içindeki acının sesiydi sanki.”
-“Bir insan, kendi başına kalınca, içinde kimsenin bilmediği ne karanlıklar saklıymış anlıyor"
- “Hayat, herkese adil davranmıyor. Bazılarımız yalnızca susmayı öğreniyor.”
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.