Yaşamak kitabını okurken beni en çok etkileyen şey, yaşanan onca acıya rağmen hayatın sessizce devam etmesiydi. Fugui’nin başına gelenler insanın içini acıtıyor çünkü kayıplar ne dramatik bir şekilde ne de büyük sözlerle anlatılıyor. Her şey çok sade ama tam da bu yüzden çok gerçek hissettiriyor. Kitap bana şunu düşündürdü: İnsan bazen güçlü olduğu için değil başka bir seçeneği olmadığı için yaşamaya devam ediyor. Fugui’nin hayata tutunuşu umut dolu bir direnişten çok kabulleniş gibi. Bu da hikâyeyi daha dokunaklı kılıyor. Okurken sık sık “Ben olsaydım dayanabilir miydim?” diye sordum kendime. Ayrıca roman mutluluğun büyük şeylerde değil sadece hayatta kalabilmekte bile saklı olabileceğini hissettiriyor. Fugui’nin her şeyini kaybetmesine rağmen “yaşıyor” olması kitabın en ağır ama en anlamlı mesajı bence. Bu yönüyle kitap insanı sarsıyor ama aynı zamanda hayata karşı daha farkında ve daha sabırlı olmaya itiyor. Kısacası Yaşamak, bana yaşamın adil olmadığını ama yine de vazgeçmenin bir seçenek olmadığını düşündürdü. Ve bitirdiğim değil beni bitiren bir kitaptı.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.