Delilik Bazen İyileşmenin Ta Kendisidir.
Paulo Coelho’nun Veronika Ölmek İstiyor adlı romanı, ilk bakışta intihar temasını merkeze alıyor gibi görünse de, aslında ölümden çok yaşamın nasıl kaçırıldığını anlatır. Veronika’nın ölme isteği, yaşamak istememesinden değil; herkes gibi yaşamak zorunda bırakılmasındandır.
Veronika “her şeye sahip”tir: işi, evi, düzeni vardır. Fakat tam da bu düzen, onu içten içe tüketir. Çünkü hayatı hissetmek yerine yalnızca sürdürmektedir. Coelho burada okura şu soruyu yöneltir:
Toplumun “normal” dediği hayat, gerçekten yaşamak mıdır?
Romanın büyük kısmı bir akıl hastanesinde geçer. Ancak ironik biçimde, en sahici duygular, en dürüst itiraflar ve en canlı karakterler burada karşımıza çıkar. Dışarıdaki dünya “aklı başında” insanlarla doluyken, içeridekiler korkmadan sevebilen, düşünebilen ve acı çekebilen insanlardır. Böylece delilik ile normallik arasındaki çizgi bulanıklaşır.
Veronika’ya az bir ömrü kaldığının söylenmesi, onu hayata bağlayan kırılma noktası olur. Ölüm ihtimali yaklaştıkça, yaşam nihayet değer kazanır. Müzik, dokunuş, aşk ve öfke… Daha önce bastırılan ne varsa su yüzüne çıkar. Romanın en çarpıcı yanı da budur:
İnsan, kaybedeceğini anladığında yaşamayı öğrenir.
Coelho’nun dili yalın, yer yer didaktik olsa da romanın gücü duygusal etkisindedir. Okuru sarsmak yerine yavaşça içine çeker. Büyük felsefi iddialardan çok, içten bir fark ediş sunar: Hayat ertelenemez.
Veronika Ölmek İstiyor, “ölmek isteyenlerin” değil;
yaşadığını sanıp aslında eksilenlerin kitabıdır.
Ve belki de en rahatsız edici soruyu sona bırakır:
"Ya biz de hayatta kalıyoruz ama yaşamıyorsak?"
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.