Hüseyin Rahmi Gürpınar, Gulyabani’de insanların görünmeyen varlıklara duyduğu korkuyu bir korku unsuru olarak değil, aklın yoksunluğunu ifşa eden bir araç olarak kullanıyor.
Roman, batıl inançların nasıl kolayca örgütlü bir korkuya dönüşebildiğini, mizahla iç içe bir toplumsal eleştiriyle gözler önüne seriyor.
Yazarın dili çok akıcı; fakat bu akıcılık yüzeysellikten değil, diyaloglara ve karakter tiplerine hâkim ustalığından kaynaklanıyor. Okur olarak, hem gülüyor hem de bu korkuların ne kadar insan yapımı olduğunu fark ediyoruz.
Okurken çok eğlendim, teşekkürler Hüseyin Rahmi…
·
98 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.