Suç ve Ceza bir cinayetin hikâyesi değildir; insanın kendisiyle giriştiği bitmeyen sorgunun kaydıdır.
Raskolnikov bir suç işlemez, bir fikir dener.
Ve her fikir gibi, insan bedenine değdiği anda kanamaya başlar.
Suç burada yasaya karşı değildir; vicdana karşı işlenmiştir.
Ceza mahkemede değil, insanın gecelerinde başlar.
Akıl kendini tanrı sandığında, ruh yetim kalır.
Merhamet zayıflık değil, hayatta kalma refleksidir bu romanda.
İnsan affedilmekten çok, kendine geri dönebilmek ister.
Acı bir bedel değil, bir uyanma biçimidir.
Ve Dostoyevski fısıldar: En ağır hücre, insanın kendi zihnidir.
seffaflabirent.com
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.