Hislerimi kelimelere dökemediğim bir kitap.
Brontë kardeşler yaşadıkları dönemin çok ötesinde üç kardeş. Victoria Dönemi İngiltere’sinde tüm zorluklara rağmen çok güçlü, duruşu olan eserler ortaya çıkarmışlardır. Bu gücün satır aralarından taşması, Jane Eyre’i benim için yalnızca bir roman olmaktan çıkarıyor.
Jane Eyre’i nasıl anlatacağımı gerçekten bilemiyorum. En sevdiğim, yeri hiç değişmeyecek olan o kitap. Okurken sadece bir hikâyeye değil, bir insanın iç dünyasına, yaralarına ve sessiz direnişine tanıklık ediyorsunuz.
Jane çocukluğundan beri yalnızlık, yoksulluk, adaletsizlik içinde yaşayan bir kadın. Tüm bunlara rağmen kendi ayakları üstünde durabilen, kendi doğruları olan, vicdanlı bir kadın. Hayat ona hep sert davransa da, kalbini sertleştirmeyen; kırılmamak için kendinden vazgeçmeyen bir kadın.
Jane Eyre sadece bir aşk romanı değil. Mr. Rochester ile olan ilişkisinde “Sevilmek mi, kendin olmaktan vazgeçmek mi?” sorusunu iliklerinize kadar hissettiriyor. Jane, sevilmek uğruna kendinden vazgeçmiyor; aşkı, onurunun ve benliğinin önüne koymuyor. Belki de bu yüzden bu hikâye bu kadar gerçek, bu kadar yaralayıcı ve bu kadar güçlü.
Kitabı okuduğum süre boyunca Jane’i o kadar anladım, duruşuna o kadar hayran kaldım ki. Bu kitabın bana hissettirdiklerini gerçekten kelimelerle anlatamıyorum.
Okuyun.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.