Okurken en çok tanıdıklık hissettim. Her karaktere her hikayeye o kadar aşinaydım ki bütün çıplaklığıyla onları dinledim. Karakterlerin içine girdikçe hem toplumdan hem kendimizden izler buluyoruz, hepsi tanıdık dediğim gibi. Ama bu kadar tanıdık olması üzdü de.
Kitapta karakterler tek tek konuşuyor tabiri caizse savunmasını yapıyor. Ama sadece okuyucuya; neden konuşmadın anlatmadın dedim içimden kızdım, üzüldüm. Onlar konuştukça insan içinde bulunan duygulara yaşadıklarına kendine nasıl yabancılaşır ve burnunun ucunu göremez ama hep etrafındakileri görür olur onu anladım.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.