Bu kitap ayraçla değil, zihinle okunur. Sarı Yüz, suçun itirafla değil, iyi anlatılmış bir hikâyeyle örtülebileceğini gösteren acımasız bir romandır. Herkes doğruyu savunur ama kimse bedel ödemek istemez.
June’u tek başına “ahlâksız bir anlatıcı” diye okumak, Sarı Yüz’ün asıl meselesini ıskalamak olur. June sürekli kendini “Ben de en az o kadar yetenekliyim, sadece şansım yok.” diyerek telkin eder. Bu tehlikeli bir haset biçimidir. June, kötülüğü bir patlama hâlinde değil; yavaş yavaş ikna ederek yapar. Ve hatta bir yerde June çok haklı gibi gelmişti bana da. Aslında kitapta dediği gibi “Kötülük artık çirkin değil; makul.”
Ahlaksızlığı toplum olarak sevmez dışlar ve itinayla dedikodusunu yaparız. Mesele bizim ahlaksızlıklarımız karşısında bedel ödemek olunca ise hep kurban, mağdur oluruz. İşin özünde june kendine ait bir sesi olmayan ama yankıyı çok iyi kullanan bir boşluktu. Keyifli okumalar.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.