Ölü Canlar’a başlarken kitabı ağır, sıkıcı ve yalnızca eski Rus bürokrasisini anlatan bir klasik olarak gördüğümü itiraf etmeliyim; “ölü can” kavramı bile bana ilk anda soğuk ve itici gelmişti. Ancak okudukça Gogol’ün yalnızca bir hikâye anlatmadığını, bir toplumun ruh hâlini hiciv yoluyla açığa çıkardığını fark ettim. Çiçikov’un kâğıt üzerinde hâlâ yaşayan ama gerçekte ölmüş köylüleri satın alma fikri, insanın gerçek değerinin değil, resmî kayıtlardaki karşılığının önemsenmesini simgeleyen güçlü bir metafora dönüşüyor. Çiçikov’u sevmek zor olsa da onun bireysel bir kötülükten çok, çürümüş bir sistemin ürünü olduğunu görmek kitabı daha anlamlı kılıyor. Gogol’ün yer yer ağırlaşan betimlemeleri, anlatılan ahlaki boşluğu ve durağanlığı bilinçli biçimde hissettirirken, romanın tamamlanmamış sonu da bu çöküş duygusunu pekiştiriyor. Başta önyargıyla yaklaştığım bu eser, sonunda neden klasik kabul edildiğini hissettiren, insanı kendi toplumuna ve değer anlayışına dönüp bakmaya zorlayan derin bir okuma deneyimine dönüştü. 
Ölü Canlar
Ölü Canlar
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.