Spoiler içerir.
Birçok kişi gibi bende de iğrenme duygusu bıraktı Zebercet ama aynı zamanda kitap bittikten sonra bir an durup adama üzüldüm. Öldüğü için değil, bence kendisi için en mantıklı gelen şeyi yaptı. İntiharı onayladığımdan değil ama böyle ağır sapkın bir adamın, salt kötü birinin topluma ne kadar zararlı olabileceğini hayal edebildiğim hatta kitabın içinde bizzat okuyabildiğim için ölmesinin yaşamasından daha hayırlı olduğunu düşündüm ister istemez.
Çocukluğundan itibaren aşağılanmış, önemsenmemiş, dünya üzerinde görünmez gibi dolaşmış birisi Zebercet, bir otel sahibi. İnsanların odalarını dikizleyecek, dinleyecek, temizlik için otelinde kalan kimsesiz kadına rızası olmadan “yaklaşacak” birisi… Adamın bu şekle nasıl büründüğünü de tahmin edebiliyor insan: ailesinin içinde bu kadar büyük sorunların olduğunu okuyunca anlıyorsunuz karakterin bu cinsel sapkınlığı ve salt kötülüğünü. Tabii bunlar yaptıklarını etik hala getiren bahaneler ya da sebepler değil. Okumakta zorlandım, kasvetli bir kitap. Çok öneremeyeceğim de, ağır sapkın ve psikanaliz yapacağım bir karakter arıyorum demiyorsanız şayet.
Bir de bilinç akışı tekniği kullanmış yazar, hem de aşırı. O kadar ki cümleler yarıda bölünüp bir anda başka bir düşünceye geçiliyor bir insanın kafasının içindeymişsinizcesine. O da yordu zaten okuması ve anlaması güç olan bu karmaşık hikayede.
·
149 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.