Hayyam'ın yaşam hikayesini seviyorum. Hasan Sabbah ve Nizamülmülk de öyle. Daha önce Hayyam: Yıldızların Efendisi ve Alamut:Fedailerin Kalesi'ni okudum. Bu iki kitabı da çok sevdim. Kitapların büyük bir bölümü kurmaca olduğu için bazı değişmeyen noktalar olsa da hepsi farklı bir anlatı sunuyor. Semerkant da öyleydi. Bu sefer her ne kadar Hayyam ilk sırada olsa da bu üçlemedeki karakterlerin payı birbirine daha yakındı. Bu kısımları çok sevdim. Üçüncü ve dördüncü kısımlar kendi başına bir kitapta yer alsa sevebilirdim. Fakat efsaneleşmiş diyebileceğimiz üçlemenin ardından gelince biraz sönük hissettirdi. Bağlamın devamlılığı için gerekli köprüler sağlanmıştı yine de karşıya geçmenin hissini sevmedim. Hadi İran tarihi neyse de Titanic işini hiç mi hiç beğenmedim. Onu bu kitaba sokuşturmaya çalışmanın hiç gereği yok.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.